دستیار دسته‌بندی و مسیریابی اینباکس

به جیمیل یا اوتلوک متصل می‌شود و هر پیام ورودی را بر اساس موضوع، فوریت و نیت فرستنده دسته‌بندی می‌کند. مشتری‌ای که دوباره برمی‌گردد و سوال پیگیری می‌پرسد، در بستر آخرین رشته گفت‌وگویش خوانده می‌شود، نه اینکه هر بار از صفر و بدون سابقه دسته‌بندی شود.

یک خلاصه یک‌خطی بالای متن کامل پیام قرار می‌گیرد تا یک نگاه سریع به اینباکس بگوید چه چیزی نیاز به توجه دارد. رشته‌های طولانی هم به همین شکل فشرده می‌شوند، پس یک زنجیره ایمیل با چهل پاسخ، یک خط می‌شود، نه چهل خط.

هر پیام را به فرد، پوشه تیم یا برچسب درست می‌سپارد — همان قوانینی که یک دستیار آموزش‌دیده اعمال می‌کند. یک پیام می‌تواند همزمان با بیش از یک قانون مطابقت داشته باشد (مثلاً هم «صورتحساب» هم «فوری»)؛ در این حالت به هر مقصدی می‌رود که هنگام راه‌اندازی رتبه بالاتری برایش تعیین کرده‌اید، نه هر دو.

هرچه با هیچ قانونی مطابقت نداشته باشد، یا فوری و منفی به‌نظر برسد، به‌جای مسیریابی حدسی علامت می‌خورد. پیامی که این‌طور علامت می‌خورد، همچنان یک دسته‌بندی پیش‌نویس همراهش دارد، پس انسانی که بازبینی می‌کند از یک فرضیه شروع می‌کند، نه یک پیام خالی.

خلاصه روزانه، حجم را به تفکیک دسته نشان می‌دهد تا نویز تکراری دیده شود، نه پنهان بماند. دسته‌ای که هفته‌به‌هفته در حال رشد است — مثلاً جهش سوالات صورتحساب — به‌طور مشخص برجسته می‌شود، چون این معمولاً نشانه‌ای است که ارزش رسیدگی در ریشه را دارد، نه فقط مسیریابی سریع‌تر.